„— Może pan mówić, co się panu podoba — odparła hrabina. — Nie mam nic do powiedzenia, nie znam pana.
— 1 tej szkatułki też pani nie zna
Hrabina zacisnęła pięści i aż do krwi przygryzła swe pobladłe wargi.
—Nie — odrzekła — nie znam jej, tak jak nie znam pana. Jednak wysiłek, na jaki musiała się zdobyć, by wypowiedzieć te słowa, był tak wielki, że hrabina zachwiała się na nogach niczym stojący na cokole posąg podczas trzęsienia ziemi.
— Hrabino — rzekł Gilbert — niech pani się ma na baczności! Nie zapomniała pani zapewne, że jestem uczniem człowieka, którego nazywano doktorem Balsamo. Moc, którą posiadał nad panią, przekazał mnie. Czy zechce mi pani odpowiedzieć na pytanie, gdzie jest moja szkatułka
— Nie! — odpowiedziała hrabina zmieszana do ostateczności, usiłując przy tym wymknąć się z pokoju. — Nie! nie! nie!
— A więc dobrze! — odrzekł Gilbert blednąc z kolei i groźnie podnosząc do góry rękę. — Duszo ze stali, o sercu twardym jak diament, ugnij się i padnij pod rozkazami mojej nieugiętej woli! Czy nie chcesz mówić, Andreo
— Nie, nie! — zawołała hrabina odchodząc od zmysłów. — Królu! Pomocy! Ratuj!
— O nie — ciągnął dalej Gilbert — powiesz, hrabino, powiesz, i nikt — ani król, ani Bóg — nie uwolni cię spod mojej władzy. Powiesz wszystko. Otworzysz całą twoją duszę przed dostojnym świadkiem tej uroczystej chwili. Wasza Królewska Mość pozna wszystko, co się kryje w najtajniejszych zakątkach twojego sumienia, to, co jedynie sam Bóg potrafi odczytać w najmroczniejszych głębiach duszy ludzkiej. Ty sama, która się wzbraniasz mówić, opowiesz mu o tym! Hrabino de Charny, uśnij i przemów... Rozkazuję ci!“(4)