„Car nie mógł zdecydować się na rozpoczęcie otwartego ataku. Zawiódł się na najbliższych. Wybrana Rada okazała się ciałem niejednorodnym, niezdolnym do poparcia jego posunięć w całości i bez zastrzeżeń. W dalszym ciągu trzeba było zręcznie kluczyć i szukać nowych zwolenników, posłusznych wykonawców woli carskiej, całkowicie zależnych od monarchy. Nie oznacza to jednak, by Iwan IV porzucił myśl zreformowania państwa. Przeciwnie. Krok za krokiem ograniczał władzę książąt udzielnych, zwłaszcza Włodzimierza Starickiego, zwiększając zarazem liczbę spraw, w których decydująca rola władzy centralnej otrzymywała sankcję prawną. Prawdopodobnie wówczas Sudiebnik 1550 r. został uzupełniony o artykuł pt. „O sądzie z książętami udzielnymi", podporządkowujący rządowi w Moskwie sądownictwo w najbliższym sąsiedztwie stolicy. Poważnym problemem był bandytyzm, coraz powszechniejszy i coraz bardziej zagrażający pokojowi wewnętrznemu. Dotychczasowa polityka represyjna i reorganizacja sądownictwa nie przyniosły ograniczenia rozbojów. Postanowiono wobec tego dokonać zmian w procedurze, przyspieszyć ją a przy okazji rozszerzyć władzę i odpowiedzialność „gubnych" starostów. W styczniu 1555 r. wydano dekret, w myśl którego karze podlegali podejrzani o rozbój i złodziejstwo nawet w wypadku, gdyby wyparli się winy w czasie tortur. Do skazania wystarczały dowody przestępstwa znalezione w czasie rewizji bądź zeznania świadków. Zalecano jednocześnie objęcie postępowaniem sądowym także najbliższej rodziny winowajcy. Odpowiedzialność za wykonanie dekretu spadała całkowicie na barki starostów, jako urzędników reprezentujących władzę centralną. W listopadzie wprowadzono obowiązek rejestrowania wszystkich nowo przybyłych na dany teren. W roku następnym usunięto z procedury sądowej pojedynek „sąd boży", stosowany jeszcze gdzieniegdzie w charakterze dowodu. Rozszerzono kompetencje starostów gubnych. Odtąd sprawować mieli również nadzór nad pracami wyjaśniającymi przyczyny podupadania dóbr ziemskich, powstawania pustek i wyludniania się wsi.“(14)