„Kiedy w dwa dni później wrócił do domu z przytułku dla starców, gdzie rysował, pracownia była pusta. O jakimkolwiek posiłku nie było mowy. Krystynę znalazł u matki; siedziała i pila.
— Powiedziałam ci przecie, że kocham matkę — protestowała w drodze powrotnej. — Wolno mi chyba ją odwiedzać, kiedy mi się podoba. Nie jestem twoją niewolnicą. Mam prawo robić, co chcę.
Popadła z powrotem w dawne niechlujstwo. Gdy Vincent starał się wpłynąć na nią i wytłumaczyć jej, że oddala się od niego, odpowiadała — Wiem doskonale, że nie chcesz, abym z tobą została. — Pokazywał jej, jak brudny i zaniedbany jest dom. Mówiła — Tak, jestem leniwa i do niczego. Zawsze taka byłam i już się nie zmienię. — A gdy usiłował ją przekonać, do czego to może doprowadzić, odpowiadała — Tak, wiem, jestem tylko wyrzutkiem i skończę w ten sposób, że się utopię. — Matka przychodziła niemal codziennie do pracowni i pozbawiała Vincenta towarzystwa Krystyny. Cały dom był przewrócony do góry nogami. O punktualnych posiłkach nie było już mowy. Herman plątał się po domu brudny i obdarty, przestał chodzić do szkoły. Im mniej Krystyna pracowała, tym więcej paliła i pila. Nie chciała zdradzić, skąd bierze na to pieniądze.
Nadeszło lato. Vincent wychodził znów, by rysować w plenerze. Pociągało to za sobą zwiększone wydatki na przybory malarskie, pędzle, płótno, ramy, większe sztalugi. Theo donosił, że stan jego „pacjentki" poprawił się, ale poważnym problemem jest ich wzajemny stosunek. Co ma zrobić z nią teraz, gdy ona czuje się lepiej Vincent zamykał oczy na wszystko, co działo się w jego życiu prywatnym, całą uwagę koncentrował na pracy. Wiedział, że dom wali mu się na głowę, że Krystyna wciąga go z sobą w otchłań, w którą sama na nowo się pogrąża. Usiłował w malowaniu zapomnieć o rozpaczy. Co rano siedząc nad nowym tematem wierzył mocno, że obraz wypadnie tak pięknie i bezbłędnie, iż potrafi go zaraz sprzedać i stać się znanym malarzem. Co wieczór wracał do domu ze smutnym przeświadczeniem, że miną jeszcze lata, nim osiągnie upragnioną doskonałość.“(3)