„Przy Komendzie Głównej AK powstał specjalny wydział broni szybkich, obejmujący trzy zasadnicze piony kawalerię konną i zmotoryzowaną, broń pancerną i szefostwo służby samochodowej. Komórką broni pancernej kierował wspomniany już major „Rabin", mający do pomocy majora „Mechanika" (Stanisław Łętowski).
Do zadań wydziału należały między innymi sprawy organizacyjne, mobilizacyjne, koordynacja działań związanych z odtwarzaniem oddziałów pancernych i wreszcie szkolenie pancerniaków.
Podstawowym celem w tej fazie konspiracji musiało być oczywiście przygotowanie maksymalnej liczby żołnierzy zdolnych do obsadzenia w każdej chwili zdobycznego sprzętu. Była to niewątpliwie praca trudna, wymagająca wielkiego wysiłku organizacyjnego, poświęcenia i odwagi. Uruchomiono specjalistyczne kursy dla załóg czołgowych i mechaników, kursy taktyczne i wiele innych. Szkolono również na ogólnych kursach motorowych. Na przykład w okręgu warszawskim nauka jazdy odbywała się w legalnej szkole inż. Tuszyńskiego i Prylińskiego, przy czym opłaty za kurs pokrywała Komenda Główna AK.
Po opublikowaniu w „Przeglądzie Tygodniowym" (nr 21 z 1984 r.) fragmentów wspomnień otrzymałem od pana Bogdana Siudowskiego z Podkowy Leśnej list, w którym pisze“(1)